64/60 ± 6/38 176/40 ± 6/47 22 ±3/54 گروه دوم

طرح تجربی و برنامه تمرینی
همه آزمودنی ها، قبل و بعد از شش هفته تمرین، آزمون های قدرت، توان و استقامت عضلانی را انجام دادند. هر دو گروه تمرینی، سه بار در هفته در روزهای غیرمتوالی (شنبه، دوشنبه و چهارشنبه) به طور دقیق و در شرایط کنترل شده تمرین کردند. قبل از هر جلسه تمرینی، آزمودنیها یک دوره گرم کردن10دقیقه ای شامل دویدن آرام، شنای سوئدی و پرتاب توپ پزشکی را انجام دادند و در خلال دوره بعداز تمرین، 5 دقیقه دویدن آرام و حرکات کششی غیرفعال را به منظور بازگشت به حالت اولیه سریع ترانجام دادند.
تمرین مقاومتی: پروتکل تمرین مقاومتی چهار دوره به ترتیب با 12، 10، 8 و 6 تکرار برای حرکت پرس سینه با وزنههای آزاد انجام شد. اگر نیاز میبود، شدت تمرین بهوسیله اضافه کردن وزنه به طور پیش رونده افزایش می یافت تا اینکه مطمئن می شدیم که شدت هدف حفظ می شود؛ چنان که آزمودنیها قوی تر و بارهای کاری آسان تر می شدند (23).
فاصله استراحت: فاصله استراحت بین دوره ها در گروه اول 120 ثانیه (فاصله استراحت ثابت) و در گروه دوم به ترتیب 90، 120 و 150 ثانیه (فاصله استراحت فزاینده) بود. میانگین فاصله استراحت در هر دو گروه، 120 ثانیه بود.
شیوه های اندازه گیری
قدرت: قدرت عضلانی از طریق یک تکرار بیشینه (1RM) حرکت پرس سینه اندازه گیری شد. آزمودنی ها، قبل از 5تا10 تکرار پرس سینه، با دویدن و کشش پویا به گرم کردن غیرویژه پرداختند. آنها این گرم کردن را با مقاومت سبک اجرا کردند. سپس، مقاومت به طور پیش رونده تا مقادیری نزدیک یک تکرار بیشینه آزمودنی برای چند دوره گرم کردن افزایش یافت. در نهایت برای آزمون یک تکرار بیشینه، مقاومت به طور افزایشی به دنبال هر بار اجرای موفق یک تکرار بیشینه تا واماندگی افزایش یافت. برای اطمینان از اعتبار آزمون، همه مقادیر یک تکرار بیشینه با 4تا5 تلاش تعیین شدند (13، 2).
توان: توان به وسیله پرتاب توپ پزشکی (5 کیلوگرم) اندازهگیری شد. هر آزمودنی سه بار حرکت را انجام داد و بیشترین فاصله از محل پرتاب بهعنوان توان ثبت شد. برای اینکه آزمودنی ها فقط از نیروی عضلات سینهای، دلتوئید و سه سر بازویی استفاده کنند، به وسیله طناب به صندلی بسته شدند تا از حرکت رو به جلو و استفاده از نیروی عضلات شکم پرهیز شود. این وضعیت و حالت ثبات حرکات تنه در خلال، پرتاب را محدود میکند (15). قبل از آزمون، آزمودنیها با 5 دقیقه دویدن آرام، ده شنای سوئدی و چند پرتاب توپ پزشکی به گرم کردن پرداختند.
استقامت: برای اندازه گیری استقامت عضلانی، از آزمودنیها خواسته شد با 30درصد یک تکراربیشینه حداکثر تعداد تکرار پرس سینه را انجام دهند. برای برآورد استقامت عضلانی در پیشآزمون وپس آزمون، از 30درصد یک تکرار بیشینه پیش آزمون استفاده شد (19). قبل از آزمون، آزمودنی ها با 5دقیقه دویدن آرام، ده شنای سوئدی و چند پرتاب توپ پزشکی به گرم کردن پرداختند.
نمونه خونی: متخصصان در جلسه هفدهم از آزمودنیها نمونه خونی گرفتند. از همه آزمودنی ها خواسته شد برای جلوگیری از نوسانات لاکتات خون که به واسطه انجام حرکات اضافی به وجود میآید، 10 دقیقه در وضعیت درازکش قرار گیرند. سپس نمونه خونی اولیه 3 دقیقه قبل از تمرین گرفته شد.
دوره زمانی برای اندازهگیری بیشترین غلظت لاکتات، بین 3 تا 5 دقیقه بعد از ورزش است (19)؛ اما در مطالعه حاضر، چون عضلات کوچکتری (در مقایسه با عضلات پایین تنه) درگیر بودند و این احتمال وجود داشت که غلظت لاکتات سریعتر کاهش یابد، نمونه خونی 2 دقیقه بعد از اتمام جلسه تمرینی گرفته شد.
اندازهگیری لاکتات: بعد از ضدعفونیکردن محل نمونه گیری روی دست ورزشکار به وسیله الکل، 2 سی سی خون با استفاده از سرنگ گرفته و سریع به ویال حاوی ماده ضدانعقاد (EDTA) اضافه شد.
سپس به مدت 30تا60 ثانیه هم زده شد تا خون کامل با ماده ضدانعقاد مخلوط شود (خون به هیچ وجه نباید لخته شود). با استفاده از دستگاه سانتریفیوژ و با دور g 3000 (گرادیان) در دقیقه، خون سانتریفیوژ شد تا پلاسما به دست آید. سپس پلاسما به آرامی جدا و آزمون اندازه گیری لاکتات طبق روش طراحی شده در کیت لاکتات (شرکت پارس آزمون ایران با حساسیت 001/0 میلی مول بر لیتر) انجام شد. اندازه گیری لاکتات به وسیله دستگاه آنالایزر هیتاچی 917 انجام شد.
روش های آماری
از آزمون کولموگروف – اسمیرنوف برای تعیین طبیعی بودن توزیع داده ها، برای بررسی اختلافات درون گروهی از آزمون t وابسته و برای بررسی اختلافات بینگروهی از آزمون t مستقل استفاده شد.
اختلاف معنیدار آماری نیز در سطح 05/0P< تعیین شد.

یافته های تحقیق
هر دو گروه افزایشهای معنیداری (05/0p<) در قدرت، توان، استقامت و کاهش معنیداری (05/0p<) در لاکتات خون نشان دادند؛ اما اختلافات معنی داری بین دو گروه برای این متغیرها وجود نداشت. در گروه دوم، عوامل قدرت، توان و استقامت، درصد تغییرات بیشتر و در عامل لاکتات درصدتغییرات کمتر بود.
جدول 2. داده های توصیفی قبل و بعد از تمرین (میانگین ± انحراف معیار)، سطح معنی داری و درصد تغییرات
درصد
سطح معنی داری تغییرات پس آزمون پیش آزمون گروه متغیر
12/34
12/82 p₌0/001 p₌0/004 71±12/65
74/80±7/13 63/20±14/20 66/30±7/99 اول دوم قدرت (1RM)
(کیلوگرم)
p₌0/68 p₌0/68
24/01
36/84 p₌0/04 p₌0/046 75/40±14/45 78±12/19 60/80±10/99 57/00±9/46 اول دوم استقامت (تعداد تکرار)
p₌0/49 p₌0/57
10/07
15/47 p₌0/02 p₌0/002 481±44/01
474/60±24/15 437/00±45/22 411/00±28/15 اول دوم توان
(سانتی متر)
p₌0/22 p₌0/31
179/27
153/14 p₌0/001 p₌0/001 4/58±0/89
4/43±0/49 1/64±0/27
1/75±0/20 اول
دوم لاکتات
(mmoles/liter)
p₌0/55 p₌0/48

بحث
فاصله استراحت یک متغیر، با تمرین مقاومتی مرتبط است که می تواند مستقیماً اجرای دوره های بعدی و قدرت عضله را تحتتأثیر قرار دهد و بر کارایی و اثربخشی برنامه های تمرین مقاومتی بیفزاید (7).
هدف این مطالعه، مقایسه پاسخ قدرت، توان و استقامت عضلانی به دو شیوه تمرین مقاومتی با فواصل استراحت متفاوت بود. نتایج، افزایشِ پسآزمونی معنی دار (05/0p<) در همه متغیرها نشان داد. این نتایج مطابق نتایج کالج آمریکایی پزشکیورزشی است (1). همچنین گروه دوم در همه آزمونها به جز لاکتات (تغییرات در گروه دوم کمتر) تغییرات بیشتر، اما غیرمعنیداری نشان داد. ما مجموع فواصل استراحت بین دو گروه را ثابت نگه داشتیم و با دستکاری شیوه فاصله استراحت بین دوره ها، اثر فاصله استراحت را به تنهایی ارزیابی کردیم. نتایج این مطالعه نشان داد که هر دو پروتکل تمرین مقاومتی مطالعه حاضر که دارای فواصل استراحت بین دورههای متفاوتی بودند، پتانسیل افزایش قدرت، توان و استقامت عضلانی را داشته اند.
عموماً طول فاصله استراحت بین دوره ها براساس هدف تمرین تجویز میشود. فاصله استراحتپیشنهادشده هنگامی که برنامهها برای قدرت یا توان طراحی میشوند، افزایش (مثلاً 2تا5 دقیقه) وهنگامی که برای هایپرتروفی (مثلاً 30تا90 ثانیه) یا استقامت عضلانی (مثلاً کمتر یا برابر با 30 ثانیه) طراحی میشوند، کاهش مییابد (25). با توجه به مقاله مروری ویلاردسون1 (2006)، فاصله استراحت بین دورهها در تمرین مقاومتی با توجه به هدف، متفاوت و در هر دو دوره ثابت است. ما در مطالعه حاضر، فاصله استراحت بین هر دو دوره را متغیر کرده ایم (فاصله استراحت فزاینده). نتایج نشان داد که برخلاف تأثیر بیشتر پروتکل دارای فاصله استراحت فزاینده، این پروتکل تأثیر متفاوتی بر قدرت، توان و استقامت داشت، به نحوی که کمترین تأثیر به ترتیب روی قدرت، توان و استقامت عضلانی بوده است.
به خوبی اثبات شده است که قدرت عضله، در نتیجه تمرین مقاومتی افزایش می یابد (20) و آن را از طریق سازوکارهای فیزیولوژیکی متفاوتی افزایش میدهد که با عوامل عصبی، هایپرتروفی عضله اسکلتی و تغییرات هورمونی مرتبط است (8). به دنبال تمرین، افزایش معنیداری در قدرت پرس سینه در هر دو گروه به وجود آمد. هاس2 و همکاران (2007) در مطالعه ای اثر فاصله استراحت 20 و80 ثانیهای را بر قدرت و توانایی تکرار دوی سرعت بررسی کردند. آنها نشان دادند که قدرت در روش تمرینی اول، کمتر از روش تمرینی دوم افزایش یافت؛ درحالیکه برای اجرای تکرار دوی سرعت نتایج عکس بود.
سوزا جونیر (2011) در مطالعهای پاسخ قدرت و هایپرتروفی را به فواصل استراحت ثابت و کاهنده به همراه مکمل کراتین در مردان تمرینکرده مقایسه کرد. گروه با فاصله استراحت ثابت، بین هر دوره 2 دقیقه استراحت کردند؛ درحالی که گروه با فاصله استراحت کاهنده، دو هفته اول 2 دقیقه و سپس در هر هفته 15 ثانیه کمتر استراحت می کردند. هر دو گروه به یک اندازه افزایش هایی در قدرت، گشتاور و سطح مقطع عرضی تار نشان دادند، درحالیکه حجم تمرین در گروه با فاصله استراحت ثابت بیشتر بود. باوجود نوع تمرین مقاومتی، سازگاریهای دستگاه عصبی در مراحل اولیه تمرین (تا شش هفته)، سازوکارهای برتری هستند که در آزمودنیهای تمرین مقاومتی نکرده، افزایش قدرت را توجیه میکند.
بنابراین، برنامه تمرین مقاومتی کوتاه (پنج هفته) با فواصل استراحت کوتاه یا بلند و تعداد تکرارهای زیاد، احتمالاً با سازگاریهای عصبی همراه است که به افزایش قدرت منجر می شود (9). بنابر آنچه گفته شد، معنیدار نشدن اختلاف بین دو گروه، شاید به دلیل کوتاه بودن دوره تمرینی (شش هفته) باشد که
. Willardson
. Haas
بیشتر به سازگاری های عصبی منجر شده است. احتمالاً با افزایش زمان دوره تمرینی، ممکن استاختلاف معنی داری به علت وجود سازگاری های عضلانی، بین دو شیوه تمرین بهوجود آید. انواع زیادبرنامه های تمرین مقاومتی ممکن است قدرت عضله را افزایش دهد و افزایش قدرت به انتخاب و توالی حرکات، الگوها و سرعت حرکت، فواصل استراحت بین دوره ها، تواتر تمرین، شدت، حجم و تغییرات محرک تمرینی وابسته است (20).
تمرین مقاومتی، گسترده ترین شیوه برای افزایش قدرت و توان عضله است (15). توسعه توان از چشم انداز اجرای ورزشی و سبک زندگی مهم (20) و از عوامل موفقیت ورزشکاران در ورزش های مختلف است (21، 26). قبل از این تحقیق، هیچ تحقیقی اثر فاصله استراحت فزاینده را بر توان عضلانی بررسی نکرده است. آبدسمد1 و همکاران (1999) اثر طول دوره بازگشت به حالت اولیه را بر توان عضلانی و غلظت لاکتات خون در خلال اجرای ده دوره با شش تکرار، با تلاش بیشینه برای پرس سینه در 70درصد یک تکرار بیشینه و 1، 3 یا 5 دقیقه استراحت بین دوره ها در ده مرد تمرین نکرده بررسی کردند. نتایج نشان داد که تغییرات معنی داری در میانگین توان بهدست آمده بین اولین و دهمین دوره، در هنگام استراحت 3 یا 5 دقیقه بین دورهها وجود نداشت و لاکتات در مقایسه با سطح اولیه، افزایش معنی داری نیافت. برعکس، شرایط 1 دقیقه استراحت، به کاهش معنی دار میانگین توان و افزایش معنی دار در لاکتات خون منجر شد (19). احتمالاً افزایش لاکتات در فاصله استراحت 1 دقیقه ای، بهدلیل اتکا به دستگاه گلیکولیتیکی در دوره بعدی و عدم بازیافت فسفوکراتین در فاصله استراحت بوده است (19).

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

رابینسون2 و همکاران (1995) اثر سه فاصله استراحت متفاوت (3 دقیقه، 90 ثانیه و 30 ثانیه) را بر توان پرش عمودی و قدرت بیشینه مقایسه کردند. آزمودنی ها برنامه تمرین با وزنه را چهار روز در هفته برای پنج هفته انجام دادند. گروه با فاصله استراحت 3 دقیقه بین دوره ها، بهطور معنی داری افزایش های بیشتری در بیشینه قدرت اسکات در برابر گروههای دیگر نشان دادند؛ اما هیچ یک از گروه ها بهبودهای معنیداری در توان پرش عمودی نشان ندادند (18). نتایج مطالعه حاضر، افزایش توان در هر دو گروه را نشان داد؛ اما درصد تغییرات در گروه با فاصله استراحت فزاینده بیشتر بود. یک دلیل برای افزایش توان در گروه دوم، شاید استراحت بیشتر در دوره آخر باشد که بازیافت بیشتر ذخایر فسفوکراتین را ممکن ساخته و در نتیجه، عملکرد بهتر در دور آخر را ایجاد کرده است.
. Abdessemed
. Robinson
استقامت عضلانی موضعی، در خلال تمرین مقاومتی بهبود می یابد (15، 13) و عموماً عامل مهمیدر توسعه برنامههای تمرینی برای ورزشهای قدرتی/ توانی مانند فوتبال پنداشته میشود (18). تمرینمقاومتی سنتی، استقامت عضلانی مطلق (بیشینه تعداد تکرار با یک بار پیشتمرینی ویژه) را افزایش می دهد؛ اما اثرات محدودی در استقامت عضلانی موضعی نسبی (استقامت ارزیابی شده در یک شدت نسبی ویژه یا درصدی از یک تکرار بیشینه) مشاهده شده است. استقامت عضلانی موضعی با بارهای سبک و تکرار زیاد (پانزده تا بیست و بیشتر) افزایش می یابد؛ اما بارهای متوسط تا سنگین با فواصل استراحت کوتاه به مقدار کمتر استقامت عضلانی موضعی را افزایش می دهند (13). نتایج مطالعه حاضر، افزایش استقامت عضلانی مطلق موضعی در هر دو گروه را نشان داد؛ اما تغییرات بیشتری در گروه دوم مشاهده شد. همسو با نتایج این مطالعه، مطالعات نشان داده اند که تمرین با وزنه با تکرارهای برابر یا کمتر از دوازده بار (مانند مطالعه حاضر) در هر دوره، عموماً استقامت ورزشی را افزایش میدهد. همچنین، تکرارهای بیشتر در هر دوره (هشت تا دوازده تکرار در هر دوره) و دورههای چندتایی، استقامت ورزشی را بیشتر از تکرارهای کمتر در هر دوره یا استفاده از یک دوره افزایش میدهد (18).
رابینسون و همکاران (1995) در مطالعه ای اثر فواصل استراحت 180ثانیه ای، 90 ثانیهای و
30ثانیه ای را در خلال پنج هفته تمرین با وزنه سنگین بررسی کردند و نتیجه گرفتند که بهجز قدرت بیشینه، سازگاری ها به تمرین کوتاه مدت و سنگین ممکن است به طول فواصل استراحت وابسته نباشد.
آنها در مطالعه شان استقامت ورزشی با شدت بسیار1 را بهوسیله دوچرخه کارسنج (مونارک) ارزیابی کردند.
گراسیا لوپز2 و همکاران (2007) اثر دوره استراحت کوتاه (1 دقیقه) و بلند (4 دقیقه) را بر استقامت عضلانی در خلال تمرین مقاومتی تا واماندگی بررسی کردند. در بررسی آنها، تعداد تکرارها در 60درصد انقباض همطول اختیاری بیشینه در هر دو گروه افزایش معنیدار یافت؛ اما بین دو گروه اختلاف معنیداری مشاهده نشد. بااینوجود، تنها رویکرد تمرینی با فاصله استراحت 1دقیقه ای، نرخ کاهش در میانگین سرعت تکرار را در خلال یک دوره تا واماندگی کاهش داد (6).
براساس این نتایج، در کیفیت های ورزشی نه تنها تعداد بیشینه تکرارها (مثلاً استقامت عضلانی)، بلکه حفظ بیشتر سرعت تکرار برای اجرا از اهمیت ویژه برخوردار است. غلظت لاکتات خون، محصول فرعی سوختوساز گلیکولیتیک عضله و عامل مهم مرتبط با توسعه خستگی عضله و اجرای آن است (19).
. high intensity exercise endurance
. Garcia-Lopez
نتایج مطالعه حاضر نشان داد که لاکتات خون در هر دو گروه، بعد از جلسه تمرینی، بهطورمعنی داری از حالت استراحت افزایش یافت. به هرحال، گروه دوم درصد تغییرات کمتری را نشان داد. به نظر می رسد که آزمودنی های گروه دوم خستگی کمتری را تجربه کرده و در نتیجه، اجرای بهتری داشته اند. باید گفت تحت شرایط تلاش فردی بیشینه (اجرای بیهوازی که تا واماندگی شخص ادامه یافته است)، ورزشکارانی که خیلی تمرین کرده باشند، در مقایسه با آزمودنیهایی که به طور متوسط تمرین کرده یا غیرورزشکارند، به مقادیر بیشتری از غلظت کراتین کیناز و لاکتات سرمی می رسند. این کار ممکن است بهوسیله کل کار خارجی بیشتر اجراشده بهوسیله ورزشکاران خیلی تمرینکرده در دوره زمانی ویژه در مقایسه با غیرورزشکاران توجیه شود (29).
ورزش با شدت زیاد، به تجمع اسیدلاکتیک (یون هیدروژن و لاکتات) منجر میشود و میتواند اختلاف غلظت بین سدیم، پتاسیم، کلسیم، منیزیم، کلراید و دیگر آنیون ها مانند پروتئینها و یونهای فسفات را مختل کند و pH درون سلولی را کاهش دهد. این اختلالات به خستگی عضله کمک میکند. دوره های استراحت 1دقیقه ای یا کوتاهتر بین دوره ها، افزایشهای چشمگیری در لاکتات سرم ایجاد می کند که نشان دهنده کاهش pH درون سلولی و خارج سلولی و اختلال یونی است (14).

در مطالعه حاضر شاید فاصله استراحت کمتر در دوره دوم، برای گروه دوم، باعث افزایش لاکتات حتی در دوره های بعدی شده باشد. این افزایش احتمالی در لاکتات سرم، شاید دلیلی برای سازگاری بیشتر باشد؛ زیرا قرارگرفتن در معرض لاکتات بیشتر، می تواند ظرفیت بافرینگ را بهبود بخشد و به افزایش ظرفیت بی هوازی منجر شود. بنابراین، افزایش ظرفیت بافرینگ/ بی هوازی، میتواند استقامت ورزشی با شدت زیاد را افزایش دهد (14). باتوجه به اینکه آزمودنی های هر دو گروه، فعال، ولی غیرورزشکار بوده و از آمادگی برابری برخوردار بودند، کمتربودن غلظت لاکتات سرمی در گروه دوم احتمالاً نتیجه سازگاری بهتر و در نتیجه کاهش تولید لاکتات یا افزایش دفع لاکتات در پس از تمرین است.
نتیجهگیری
در مطالعه حاضر، برای اولین بار رویکرد فاصله استراحت فزاینده بهکار رفته است. نتایج نشان داد که دو پروتکل تمرین مقاومتی با فواصل استراحت ثابت (گروه اول) و فزاینده (گروه دوم) تغییرات معنیداری را در قدرت، توان و استقامت عضلانی به وجود آورد. باوجوداینکه دو برنامه تمرین مقاومتی، اختلاف معنی داری با هم نداشتند، اما درصد تغییرات در گروه دوم بیشتر بود. بنابراین، این احتمال وجود دارد که در طولانی مدت (بیشتر از شش هفته) اختلاف معنی داری بین اثر دو برنامه تمرینی به وجود آید. به هرحال، باتوجه به نتایج، پژوهشگر استفاده از روش دوم (فاصله استراحت فزاینده) را پیشنهاد می کند وچون شیوه دستکاری فاصله استراحت بین دوره ها در تمرین مقاومتی تا کنون ارزیابی نشده است،بررسی دقیق تر میزان کارایی پروتکل های تمرین مقاومتی با فاصله استراحت فزاینده، مانند پژوهش حاضر، نیازمند انجام مطالعات بیشتری است.
منابع و مĤخذ
.1 American College of Sports Medicine Position Stand. (2009). “Progression models in resistance training for healthy adults”. Medicine and Science in Sports and Exercise, Vol.41, No.3, PP:687-708.
.2 Binkley, H.M. (2001). “Strength, size, or power”. NSCA’s Performance Training Journal, Vol.1, No.4, PP:14-18.
.3 Douris, P.C., Borukhov, L., Espinoza, J., Klien, J., Levane, K., Li, T., et al. (2012). “Phototherapy and grip muscle performance”. Novel Physiotherapies, Vol. 2, No.5, PP:1-5.
.4 Faigenbaum, A.D., Westcott, W.L., LaRosa, L.R., Long, C. (1999). “The effects of different resistance training protocols on muscular strength and endurance development in children”. Pediatrics, Vol.104, No.1, PP:1-7.
.5 Faulkinbury, J.K., Stieg, J.L., Tran, T.T., Brown, L.E., Coburn, J.W., Judelson, D.A. (2011). “Effects of depth jump vs. box jump warm-ups on vertical jump in collegiate vs. club female volleyball players”. Medicine Sport, Vol.15, No. 3, PP:103-106.
.6 Garcia-Lopez, D., Paz, J.A.D., Moneo, E., Jimenez-Jimenez, R., Bresciani, G., Izquierdo, M. (2007). “Effects of short vs. long rest period between sets on elbow-flexor muscular endurance during resistance training to failure”. J. Strength Cond. Res, Vol.21, No.4, PP:1320-1324.
.7 Goessler, K.F., Polito, M.D. (2013). “Effect of fixed and self-suggested rest intervals between sets of resistance exercise on postexercise cardiovascular behavior”. Brazilian journal of kinanthropometry and human performance, Vol.15, No.4, PP:467-475.
.8 Grandys, M., Majerczak, J., Duda, K., Zapart-Bukowska, J., Sztefko, K., Zoladz, J.A. (2008). “The effect of endurance training on muscle strength in young, healthy men in relation to hormonal status”. Journal of physiology and pharmacology, Vol.59, No. 7, PP:89-103.
.9 Hill-Haas, S., Bishop, D., Dawson, B., Goodman, C., Edge, J. (2007). “Effects of rest interval during high-repetition resistance training on strength, aerobic fitness, and repeated-sprint ability”. Journal of Sports Sciences, Vol.25, No.6, PP:619 – 628.
.01 Kisner, C., Colby, L.A. (2007). “Therapeutic exercise: Foundations and techniques”. F. A. Davis Company, fifth edition, PP: 148-185.
.11 Kraemer, W.J., Rattamess, N.A. (2004). “Fundamentals of resistance training: progression and exercise prescription”. Medicine and science in sports and exercise, Vol.36, PP: 674-688.
.21 Kraemer, W.J., Spiering, B.A. (2006). “Skeletal muscle physiology: Plasticity and responses to exercise”. Hormone Research, Vol.66, No.1, PP: 2-16.
.31 Kraemer, W.J., Ratamess, N.A., French, D.N. (2002). “Resistance training for health and performance”. Current Sports Medicine Reports, Vol.1, PP:165-171.
.41 Lamas, L., Aoki, M.S., Ugrinowitsch, C., Campos, G. E. R., Regazzini, M., Moriscot, A. S., et al. (2009). “Expression of genes related to muscle plasticity after strength and power training regimens”. Scand J Med Sci Sports, PP:1-10.
.51 Miranda, H., Simao, R., Marmo, M.L., Souza, R.A.d., Souza, J.A.A.D., Salles, B.F.D., et al. (2009). “Effect of rest interval length on the volume completed during upper body resistance exercise”. Journal of Sports Science and Medicine, Vol.8, PP:388-392.
.61 Rattamess, N.A., Chiarello, C.M., Sacco, A.J., Hoffman, J.R., Faigenbaum, A.D., Ross, R.E., et al. (2012). “The effects of rest interval length on acute bench press performance: the influence of gender and muscle strength”. Journal of Strength and Conditioning Research, Vol. 26, No.7, PP:1817-1826.
.71 Rhea, M.R., Kenn, J.G., Dermody, B.M. (2009). “Alterations in speed of squat movement and the use of accommodated resistance among college athletes training for power”. Journal of Strength and Conditioning Research, Vol.23, No.9, PP:2645-2650.
.81 Robinson, J.M., Stone, M.H., Johnson, R.L. (1995). “Effects of different weight training exercise/rest intervals on strength, power, and high intensity exercise endurance”. Journal of Strength and Conditioning Research, Vol.9, No.4, PP: 216-221.
.91 Salles, B.F.D., Simao, R., Miranda, F., Novaes, J.d.S., Lemos, A., Willardson, J.M. (2009). “Rest Interval between Sets in Strength Training”. Sports Med, Vol.39, No.9, PP: 765-777.
.02 Senna, G., Salles, B.F., Prestes, J., Mello, R.A., Simao, R. (2009). “Influence of two different rest interval lengths in resistance training sessions for upper and lower body”. Journal of Sports Science and Medicine, Vol.8, PP:197-202.
.12 Smilios, I., Sotiropoulos, K., Christou. M., Douda, H., Spaias, A., Tokmakidis, S.P. (2013). “Maximum power training load determination and its effects on load-power relationship, maximum strength, and vertical jump performance”. J Strength Cond Res, Vol.27, No.5, PP:1223-1233.
.22 Souza-Junior, T.P., Willardson, J.M., Bloomer, R., Leite, R.D., Fleck, S.J., Oliveira, P.R. et al. (2011). “Strength and hypertrophy responses to constant and decreasing rest intervals in trained men using creatine supplementation”. Journal of the International Society of Sports Nutrition, Vol.8, No.17, PP:1-11.
.32 Trabelsi, K., Stannard, S.R., Ghlissi, Z., Maughan, R.J., Kallel, C., Jamoussi, K., et al. (2013). “Effect of fed- versus fasted state resistance training during Ramadan on body composition and selected metabolic parameters in bodybuilders”. Journal of the International Society of Sports Nutrition, Vol.10, No.23, PP:1-11.
.42 Vossen, J.F.
, Kramer, J.F., Burke, D.G., Vossen, D.P. (2000). “Comparison of dynamic push-up training and plyometric push-up training on upper-body power and strength”. Journal of Strength and Conditioning Research, Vol.14, No.3, PP:248-253.
.52 Willardson, J.M. (2006). “A brief review: factors affecting the length of the rest interval between resistance exercise sets”. Journal of Strength and Conditioning Research, Vol.20, No.4, PP:978-984.
.62 Wilson, J.M., Joy, J.M., Lowery, R.P., Roberts, M.D., Lockwood, C.M., Manninen, A.H., et al. (2013). “Effects of oral adenosine-5′-triphosphate supplementation on athletic performance, skeletal muscle hypertrophy and recovery in resistance-trained men”. Nutrition & Metabolism, Vol.10, No.57, PP:1-11.
.72 Winett, R.A., Carpinelli, R.N. (2001). “Potential health-related benefits of resistance training”. Preventive Medicine, Vol.33, PP:503-513.


پاسخ دهید