به عبارت دیگر، شروع برنامه مقاومتی با استفاده از گروه عضلات کوچکتر به افت عملکرد منجر خواهد شد (18).
نتایج پژوهش اخیر با یافته های حاضر، مبنی بر عملکرد بهتر در نتیجه استفاده از عضلات بزرگ تر در ابتدای برنامه تمرینی همسو است؛ درحالی که در پژوهش بلیزا و همکاران (2009) بعد از پروتکل تمرینی کوچک به بزرگ همراه با تناوب بالاتنه و پایین تنه، پاسخ های احساسی و روانی بهتری گزارش شده است (3). البته، باید به این نکته دقت کرد که در مطالعه فوروزو (همسو با تحقیق حاضر) به تغییرات عملکردی توجه شده، درحالیکه در پژوهش بلیزا، تغییرات روان شناختی بررسی شده است و احتمالاً تضاد موجود ناشی از همین موضوع است. به نظر میرسد شروع برنامه فعالیت مقاومتی از عضلات بزرگ و چندمفصله در مقایسه با عضلات کوچک و تک مفصله، خستگی کمتری در پی داشته و به لحاظ بهتأخیر انداختن خستگی، مناسبتر باشد. ازطرف دیگر، دیده شده است که افزایش میزانتریپتوفان باعث افزایش سروتونین می شود. با توجه به اینکه آنزیم پیرولاز تریپتوفان اصلیترین عاملیاست که می تواند غلظت تریپتوفان آزاد یا متصل در حال گردش را کنترل کند و این آنزیم خود توسطگلوکوکورتیکوئیدها فعال می شود (5)، در این تحقیق یکی از مکانیسم های (سازوکارهای) هورمونی احتمالی تأثیرگذار درخصوص تغییرات سروتونین، یعنی کورتیزول، مدنظر قرار گرفت.
نیز باتوجه به اینکه الگوی تغییرات سروتونین و کورتیزول تقریباً مشابه (معکوس) بود (نمودارهای 2و3)، شاید بتوان یکی از دلایل افزایش سروتونین را تغییرات کورتیزول در نظر گرفت؛ هرچند که میزان کاهش کورتیزول ناشی از فعالیت مقاومتی در گروه چاق کمتر بود.

در این مطالعه، علاوه بر بررسی ترتیب انجام حرکات مقاومتی، به تأثیر چاقی در انجام فعالیت ها نیز توجه شد. دیده شده است یکی از عوامل مؤثر در میزان چاقی افراد، تغییرات مقدار سروتونین است.
به عبارت دیگر، چاقی باعث کاهش مقادیر آزاد سروتونین میگردد (26). بر اساس یافته ها، افراد چاق در شرایط استراحتی مقادیر سروتونین کمتر و در پاسخ به فعالیت حاد مقاومتی، واکنش یکسانی دارند. در واقع، در هر دو گروه چاق و نرمال، بلافاصله پس از فعالیت، مقادیر سروتونین افزایش یافته و مجدداً به دنبال 30 دقیقه ریکاوری، به شرایط استراحتی باز میگردد.
درخصوص کورتیزول، نتایج این تحقیق نشان داد که افراد نرمال بلافاصله پس از هر دو شیوه اجرای فعالیت مقاومتی، با کاهش محسوس و معنی دار کورتیزول همراه بودند؛ درحالی که میزان کاهش کورتیزول ناشی از فعالیت مقاومتی در افراد چاق ناچیز بود. به بیانی دیگر، صرفنظر از ترتیب فعالیت مقاومتی، چاقی بر پاسخ این هورمون استرسی-کاتابولیکی تأ ثیر گذاشته است.
سمیلوس1 و همکاران (2003) در تحقیقی نشان دادند که مقادیر کورتیزول پس از پروتکل های مقاومتی متفاوت (حداکثر قدرت، استقامت قدرتی و هایپرتروفی)، کاهش معنیداری در مقایسه با شرایط قبل از فعالیت دارد (22) که با یافتههای مربوط به گروه دارای وزن طبیعی در تحقیق حاضر همسو است. در مطالعه دیگری مشاهده شد که ده هفته تمرین مقاومتی، در هر دو گروه جوان و مسن، افزایش تستوسترون و کاهش کورتیزول بلافاصله پس از فعالیت دیده شد (14). این یافتهها کاملاً با نتایج مطالعه حاضر همسو است. دلیل تغییرات کمتر کورتیزول در افراد چاق در مقایسه با افراد دارای وزن طبیعی به دنبال هر دو پروتکل الف و ب نامعلوم است. احتمالاً واکنش شدیدتر تستوسترون در گروه
1 . Smilios
با وزن طبیعی، یکی از دلایل سرکوب ترشح کورتیزول است که البته این موضوع در مطالعه ما کنترلنشده است. باتوجه به نبود مطالعه مشابه، نتیجه گیری قطعی در این زمینه به تحقیقات آتی وابسته است.
درهرحال، مشاهده شده است که چاقی، واکنش IGF-1به فعالیت مقاومتی را تحتتأثیر قرار میدهد و پاسخ این هورمون آنابولیکی در افراد چاق، خفیفتر از همتایان دارای وزن طبیعی آنهاست (12).
علاوهبراین، گزارش شده است که واکنش کاتکولامینها به دنبال فعالیت مقاومتی در کودکان و نوجوانان چاق متفاوت است (8). برآیند مطالعات مربوط به هورمون های آنابولیک و استرسی، با یافتههای حاضر درمورد کورتیزول همسو و حاکی از آن است که چاقی به دلایلی که هنوز کاملاً مشخص نیست، پاسخهای هورمونی به فعالیت های مقاومتی را متأثر میسازد.
در کل، نتایج این مطالعه نشان داد که بزرگی یا کوچکی عضلات مورداستفاده در ابتدای برنامه فعالیت مقاومتی، می تواند بر میزان خستگی تأثیر بگذارد و چنانچه در شروع برنامه های تمرینی از عضلات بزرگ و چندمفصله استفاده شود، خستگی کمتری به همراه خواهد داشت و از این نظر تفاوتی بین افراد چاق و دارای وزن طبیعی وجود ندارد. اما، چاقی ممکن است واکنش خفیفتری در هورمون کورتیزول بلافاصله پس از فعالیت مقاومتی حاد داشته باشد. البته پس از 30 دقیقه ریکاوری، تغییرات هورمونی (سروتونین و کورتیزول) ناشی از فعالیت مقاومتی به شرایط استراحتی برگشت و این الگو در افراد چاق مشابه افراد دارای وزن طبیعی بود.
منابع و مĤخذ
1. شریفی، غلامرضا. بابایی مزرعه نو، علیرضا. برخورداری و همکاران (1391). تأثیر یک جلسه تمرین تا سر حد خستگی بر سطح سروتونین و پرولکتین سرم دوندگان مرد. فصلنامه علمـی تخصصـی طـبکار. 4 (1): 53-58.
.2 Baechle TR, Earle RW (2008). Essentials of Strength Training and Conditioning. Human Kinetics.
.3 Bellezza PA, Hall EE, Miller PC, et al (2009). The influence of exercise order on blood lactate, perceptual, and affective responses. J Strength Cond Res. 23(1): 203-208.
.4 Carlsson A, Lindqvist M (1972). The effect of L-tryptophan and psychotropic drugs on the formation of 5-hydroxytryptophan in the
mouse brain in vivo. J Neural Transm. 34: 23-43.
.5 Chaouloff F (1993). Physiopharmacological interactions between stress hormones and central serotonergic systems. Brain Res Rev. 18: 1-32.
.6 Dias I, De Salles BF, Novaes J, et al (2010). Influence of exercise order on maximum strength in untrained young men. J Sci Med Sport. 13(1): 65-69.
.7 Dylewski T (1989). Effects of physical exercise on serotonin concentration in blood of different physical capacity. Biology of sport.
6(2): 121-127 Access: books.google.com/books?id=Z6co09axBsgC
.8 Eliakim A, Nemet D, Zaldivar F, et al (2006). Reduced exerciseassociated response of the GH-IGF-I axis and catecholamine in obese children and adolescents. J Appl Physiol. 100(5): 1630-1637.
.9 Farinatti, PTV, Simão R, Monteiro WD, et al (2009). Influence of exercise order on oxygen uptake during strength training in young women. J Strength Cond Res. 23(3): 1037-1044.
Gentil P, Oliveira E, De Araújo Rocha Júnior V, et al (2007) Effects of exercise order on upper-body muscle activation and exercise performance. J Strength Cond Res. 21(4): 1082-1086.
Jacobs BL, Azmitia EC (1992). Structure and function of the brain serotonin system. Physiol Rev. 72: 165–229.
Kanaley JA, Weatherup-Dentes MM, Jaynes EB, et al (1999). Obesity attenuates the growth hormone response to exercise. J Clin Endocrinol Metab. 84(9): 3156-3161.
Kraemer WJ, Ratamess NA (2004). Fundamentals of resistance training: progression and exercise prescription. Med Sci Sports Exerc. 36(4): 674688.
Kraemer WJ, Häkkinen K, Newton RU, et al (1999). Effects of heavyresistance training on hormonal response patterns in younger vs. older men. J Appl Physiol. 87(3): 982-92.
Monteiro W, Simao R, Farintti P (2005). Manipulation of exercise order and its influence on the number of repetitions and effort subjective perception in trained women. Rev Bras Med Esporte. 11(2): 146-150.
Ohta M, Hirai N, Ono Y, et al (2005). Clinical biochemical evaluation of central fatigue with 24- hour continuous exercise. Rinsho Byori. Sep, 53(9): 802-9.

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

Rapport M, Green AA, Page IH (1948).Isolation and characterization. J Biol Chem. 176: 1243–1251.
Sforzo GA, Touey PR (1996). Manipulating exercise order affects Muscular performance during a resistance exercise training session. J Strength Cond Res. 10(1): 20-24.
Simao R, Farinatti P, Polito MD, et al (2005). Influence of exercise order on the number of repetitions performed and perceived exertion during resistance exercises. J Strength Cond Res. 19(1): 152-156.
Simao R, Farinatti P, Polito MD, et al (2007). Influence of exercise order on the number of repetitions performed and perceived exertion during resistance exercise in women. J Strength Cond Res. 21(1): 23-28.
Simão R, Spineti J, Salles BFD, et al (2010). Influence of exercise order on maximum strength and muscle thickness in untrained men. J Sports Sci Med. 9, 1-7.
Smilios I, Pilianidis T, Karamouzis M, et al (2003). Hormonal responses after various resistance exercise protocols. Med Sci Sports Exerc. 35(4):644-654.
Soares J, Naffah-Mazzacoratti MG, Cavalheiro E (1994) .Increased serotonin levels in physically trained men. Braz j med. Jul. 27(7): 16351638.
Steinberg LL, Sposito MM, Lauro FA, et al (1998). Serum level of serotonin during rest and during exercise in paraplegic patients. Spinal cord. 36(1): 18-20.
Stone MH, Plisk SS, Stone ME, et al (1998) Athletic performance development volume load- 1 set vs. multiple sets, training velocity and training variation. J Strength Cond Res. 20(6): 22-31.
Wurtman RJ, Wurtman JJ (1995). Brain Serotonin, carbohydratecraving, obesity and depression. Obesity Research. 3(4): 477-480.

  • 1

پاسخ دهید