سطح

متغیر میانگین و انحراف استانداردمیانگین و انحراف استاندارد
پیش آزمون پس آزمون معناداری
(M±SD ) (M±SD ) 0/367 54/62±7/03 55/25±7/90 قدرت جلوبازو (کیلوگرم)
0/841 69/37±6/87 69/50±8/41 قدرت پرس سینه
(کیلوگرم)
*0/002 547/15±13/55 556/60±15/62 اوج توان (وات)
*0/001 440/40±10/29 453/05±14/37 میانگین توان (وات)
*0/001 340/10±9/07 352/70±14/18 حداقل توان (وات)
*0/001 34/19±1/81 32/35±2/43 شاخص خستگی
(وات بر ثانیه)
*0/036 12/87±0/68 12/55±1/00 لاکتات خون
(میلیمول بر دسی لیتر)
*0/008 1070/65±160/13 1126/95±144/90 پروتئین واکنشگر-C
(میلی مول بر لیتر)
* نشان دهنده تفاوت معنادار بین مقادیر پیشآزمون و پسآزمون در سطح 05/0<P.
با توجه به دادههای جدول 1، 30 ساعت محرومیت از خواب اثر معناداری بر قدرت آزمودنیها در حرکات جلوبازو و پرسسینه نداشت. با وجود این، اوج توان، میانگین توان و حداقل توان بیهوازی به طور معناداری در جلسه پسآزمون نسبت به پیشآزمون کاهش یافت و از طرف دیگر، شاخص خستگی به طور معناداری در شرایط محرومیت از خواب نسبت به شرایط خواب معمولی افزایش نشان داد (05/0<P). به عبارت دیگر، 30 ساعت محرومیت از خواب شاخص خستگی را به طور معناداری افزایش داد. تجزیه وتحلیل نمونههای خونی بیانگر افزایش معنادار سطوح سرمی پروتئین واکنشگر-C و لاکتات خون پیرو 30 ساعت محرومیت از خواب بود (05/0<P).

بحث و نتیجهگیری
هدف از پژوهش حاضر بررسی آثار 30 ساعت محرومیت از خواب بر سطوح سرمی پروتئین واکنشگر-C، لاکتات خون، توان بیهوازی، شاخص خستگی و قدرت دانشجویان فعالی بود که بهصورت تفریحی 2 تا4 ساعت در هفته فعالیت جسمانی انجام میدادند. یافتههای پژوهش، نشاندهنده کاهش معنادار اوج توان، میانگین توان و حداقل توان بیهوازی پس از 30 ساعت محرومیت از خواب بود. همچنین، سطوح سرمی پروتئین واکنشگر-C، لاکتات خون و شاخص خستگی افزایش معناداری را در شرایط آزمایش نسبت به شرایط کنترل نشان دادند. با وجود این، 30 ساعت محرومیت از خواب، تأثیری بر قدرت عضلانی نداشت. در اکثر پژوهشهای انجام گرفته، از آزمون سنجش توان انفجاری (مانند انواع پرش) یا آزمونهای بیهوازی کوتاهمدت مانند وینگیت، برای ارزیابی آثار محرومیت از خواب بر عملکرد بیهوازی استفاده شده است. از آنجا که آزمون RAST، به منظور سنجش توان بیهوازی با اسید لاکتیک در اغلب ورزشها (مانند بسکتبال، فوتبال، کاراته و …) استفاده میشود (3)، در پژوهش حاضر توان بیهوازی آزمودنیها توسط آزمون RAST سنجیده شد. الگوی حرکتی متفاوت این آزمون (دویدن، در مقابل پریدن یا رکاب زدن) و تولید لاکتات بیشینه عضلات طی این آزمون از وجوه تمایز آن با آزمونهایی مانند وینگیت و پرشهاست. متأسفانه، در پژوهشهای مرتبط با بیخوابی، هیچ مطالعهای از آزمون RAST استفاده نکرده است تا با نتایج پژوهش حاضر مقایسه شود. بنابراین، نتایج تحقیق حاضر با نتایج آزمونهای بیهوازی رایج در مطالعات دیگر مقایسه میشود. در پژوهش حاضر، عملکرد بیهوازی (توان بیهوازی اوج، میانگین و حداقل) بهدنبال 30 ساعت محرومیت از خواب کاهش یافت. این یافته با نتایج پژوهش سلما و همکاران (2007)، واردار و همکاران (2003)، سویسی و همکاران (2003) و طاهری و عرب عامری (2012) متناقض است (23،25،30). طاهری و عرب عامری (2012)، آثار محرومیت از خواب را بر زمان عکسالعمل و عملکرد بیهوازی هجده دانشجوی رشته علوم ورزشی در آزمون وینگیت بررسی کردند. آنها بیان داشتند محرومیت از خواب به صورت معناداری بر زمان واکنش اثر منفی داشته است؛ درحالیکه اثر معناداری بر توان بیهوازی نداشته است (25). سوئیسی و همکاران (2003) بیان داشتند 24 ساعت محرومیت از خواب بر عملکرد بیهوازی در آزمون وینگیت اثری ندارد؛ درحالیکه 36 ساعت محرومیت از خواب موجب کاهش آن شده است. اسکین و همکاران (29)، نتیجه گرفتند محرومیت از خواب باید بیش از 30 ساعت باشد تا بر عملکرد بیهوازی اثرگذار باشد. از آنجا که سازوکاری که بهوسیله آن عملکرد بیهوازی بهدنبال محرومیت از خواب کاهش مییابد مشخص نیست (23)، به نظر میرسد مدت زمانهای متفاوت محرومیت از خواب و تفاوت در آزمونهای ارزیابی عملکرد جسمانی در مطالعات صورت گرفته، از دلایل تناقض در نتایج باشد. توضیح دیگری که میتوان برای نتایج حاضر بیان داشت، آثار چرخه شبانه روزی است (23). احتمال دارد نتایج آزمون عملکرد بیهوازی در صبح و بعدازظهر متفاوت باشد. برای کنترل این شرایط باید هر چهار ساعت آزمونها تکرار میشد. این امر نیازمند بازیافت عضلانی آزمودنیها در این مدت است (23) که کار را برای آزمودنی طاقتفرسا میکرد. توضیح دیگر برای تناقض در نتایج مطالعه حاضر، میزان انگیزه آزمودنیهاست که در اکثر پژوهشها، کمتر به آن توجه شده است. ثابت شده است که به دنبال محرومیت از خواب انگیزه کاهش مییابد (22). در عین حال، انگیزه یک عامل کلیدی برای اعتبار آزمونهای توان بیهوازی است (23). در مورد شاخص خستگی، نتایج تحقیق حاضر افزایش معنادار آن را نشان میدهد. در مطالعه اخیر تمسی و همکاران (2013)، میزان درک سختی کار پس از 40 دقیقه رکاب زدن زیر بیشینه در شرایط محرومیت از خواب نسبت به شرایط کنترل افزایش نشان داد. از طرفی، آزمودنیها سریعتر به واماندگی رسیده بودند که با نتایج پژوهش حاضر در یک راستاست. شایان ذکر است در مطالعه آنها اندازه گیری فعالیت عصبی – عضلانی در دو شرایط کنترل و محرومیت از خواب، تفاوتی را نشان نداد. بنابراین، احتمالاً خستگی عصبی- عضلانی دلیل این کاهش عملکرد و افزایش شاخص خستگی نیست. دلیل احتمالی این تغییرات در نتایج پژوهش اسکین و همکاران (20) به چشم میخورد. آنها دریافتند ذخایر گلیکوژن عضله پس از 30 ساعت محرومیت از خواب نسبت به شرایط کنترل کاهش مییابد و نتیجه گرفتند کاهش عملکرد دوی سرعت آزمودنیها به دلیل کاهش ذخایر گلیکوژن عضله و افزایش استرس به دنبال محرومیت از خواب است (20). از آنجا که اسید لاکتیک به تولید یکی از عوامل خستگی عضلانی به نام یون هیدروژن (+H) منجر میشود، افزایش معنادار لاکتات خون بیشینه در شرایط محرومیت از خواب نسبت به شرایط کنترل میتواند توضیحی برای افزایش شاخص خستگی بهدنبال محرومیت از خواب باشد. البته، نتایج مطالعات دیگر مخالف با یافتههای تحقیق حاضر است. مک مارای و برون (1984) مشاهده کردند 24 ساعت محرومیت از خواب، لاکتات خون را طی ورزش و حتی در دوره بازگشت به حالت اولیه کاهش میدهد (11). تعداد اندک آزمودنی ها (5 نفر) و شدت فعالیت (زیر بیشینه) میتواند توضیحی برای تفاوت نتایج مک مارای و تحقیق حاضر باشد. سوئیسی و همکاران (2003) تأثیر محرومیت از خواب را بر لاکتات خون بعد از آزمون وینگیت شایان توجه ندانستند. آنها بیان داشتند احتمالاً زمان آزمون برای استفاده بیشینه از دستگاه انرژی بیهوازی بسیار کوتاه بوده است (23). از آنجا که بیشتر مطالعات صورتگرفته از آزمونهای بیهوازی بیشینه کوتاهمدت (>30ثانیه) (مانند وینگیت) یا زیر بیش
ینه (>VO2max80%) استفاده کردهاند، مقایسه بیشتر نتایج اندازهگیری لاکتات خون در تحقیق حاضر با این مطالعات چندان مفید فایده و مطلوب نخواهد بود.
تجزیه وتحلیل نمونههای خونی در پژوهش حاضر نشان داد که سطوح پروتئین واکنشگر-C متعاقب 30 ساعت بیخوابی بهطور معناداری افزایش یافت. نتایج این یافته از پژوهش با نتایج بسیاری از پژوهشها از جمله، جولانتا (2010)، صادقنیت و همکاران (17)، وان لی ون و همکاران (29) و لارکین و همکاران (9) همسوست. تمامی این پژوهشها افزایش معنادار عوامل التهابی مانند پروتئین واکنشگر-C را گزارش کردهاند. در توضیح این یافته باید گفت که خواب، از عوامل مهم تنظیمکننده هومئوستاز بدن است (14) و محرومیت از خواب در چندین مطالعه جامع بهعنوان عامل پیش- بینیکننده مرگومیر، بیماریهای قلبی- عروقی (6) و مرگومیر ناشی از بیماریهای قلبی – عروقی (19) شناخته شده است؛ اما سازوکار این آثار بهدرستی مشخص نشده است (15، 14). از آنجا که پروتئین واکنشگر-C یک شاخص التهابی پیش بینیکننده بیماریهایی نظیر آترواسکلروزیس (بیماری ای که در آن کلسترول در دیواره شریانها رسوب میکند) است (9)، بنابراین، این توضیح که احتمال دارد محرومیت از خواب با افزایش غلظت CRP در خون سبب افزایش خطر بیماریهای قلبی- عروقی شود، دور از ذهن نیست. از طرفی، سطوح پروتئین واکنشگر-C به عوامل مختلفی از جمله شدت و مدت فعالیت بدنی، تغذیه، وزن، عوامل روحی- روانی، سن، جنسیت و مدت زمان محرومیت از خواب و … بستگی دارد (10). بنابراین، مجموعه این عوامل میتواند در نتایج به دست آمده از پژوهش تأثیرگذار باشد. در مطالعه حاضر، قدرت عضلانی تنها شاخصی بود که 30 ساعت محرومیت از خواب اثر معناداری بر آن نداشت. این یافته از پژوهش با نتایج منی و همکاران (1998) (12) و بالبالیان و همکاران (1996) مغایر و با نتایج بلامرت و همکاران (2007) و تاکیوچی و همکاران (1985) همسوست (27). بلامرت و همکاران (2007)، اثر 24 ساعت محرومیت از خواب را بر عملکرد 9 وزنهبردار قدرتی سنجیدند و نتایجی مشابه با تحقیق حاضر را گزارش کردند. آنها عملکرد قدرتی را براساس شدت، حجم و کل کار انجامگرفته در یک جلسه تمرینی ارزیابی کرده بودند. با وجود این، شاخصهای روانی پیرو 24 ساعت محرومیت از خواب کاهش یافته بود. بر این اساس، آنها پیشنهاد کردند ورزشکاران برای عملکرد بهتر در دورههای کمبود خواب، بیشتر بر جنبههای روانی ورزش (انگیزه) تمرکز کنند تا جنبههای فیزیولوژیک آن (4). بالبالیان و همکاران (1996)، آثار 30 ساعت محرومیت از خواب را بر قدرت ایزوکینتیک پای دریانوردان بررسی و مشاهده کردند محرومیت از خواب موجب کاهش اوج گشتاور در حرکت تاشدن پا میشود (5). احتمال دارد تفاوت در نوع انقباض عضلات، و ارزیابی گروههای عضلانی متفاوت، دلایل تناقض در نتایج مطالعات انجامگرفته باشد. در مطالعه حاضر، قدرت ایزوتونیک عضلات جلوبازو و سینهای پیرو 30 ساعت محرومیت از خواب ارزیابی شد. درحالیکه بالبالیان و همکاران (1996)، قدرت ایزوکینتیک عضلات پا، و تاکیوچی و همکاران (1985)، قدرت ایزومتریک عضلات انگشتان دست را بررسی کردند. تاکیوچی و همکاران در پژوهشی اثر 64 ساعت محرومیت از خواب را بر اجرای دوی سرعت 40 متر، قدرت ایزومتریک انگشتان دست و پرش ارتفاع بررسی کردند. یافتهها نشان داد 64 ساعت بیخوابی نمیتواند موجب کاهش معناداری در عملکرد دوی سرعت 40 متر و قدرت انگشتان دست شود، ولی پرش ارتفاع کاهش معناداری یافت. آنها اظهار داشتند سطح فعالیت بدنی متوسط آزمودنیها از دلایل عدم کاهش معنادار عملکرد دوی سرعت و قدرت انگشتان دست است (27).
نتایج این پژوهش میتواند برای تمامی ورزشکاران به ویژه افرادی که فعالیت بدنی روزانه داشته و در معرض اختلالات خواب قرار دارند (کارگران شبکار، نظامیان، پرستاران و …)، مفید باشد؛ نتایج مطالعات نشان میدهد علاوه بر اینکه ورزشکاران در اثر سفرهای طولانی و اضطراب قبل از مسابقات دچار اختلالات خواب میشوند، طی تمرینات معمول ( بهدلیل مصرف چای و قهوه، تماشای تلویزیون در رختخواب و پیادهروی شبانه) و همچنین پس از مسابقاتی که در ساعات اولیه شب برگزار میشود (مانند مسابقات فوتبال، بسکتبال و …) از خواب محروم میشوند (7).

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

نتایج مطالعه حاضر بیانگر آثار نامطلوب 30 ساعت محرومیت از خواب بر عملکرد بیهوازی بیشینه و یکی از مهمترین شاخصهای التهابی افراد فعال بود. بنابراین، برای حفظ سلامتی و عملکرد مطلوب، بهتر است میزان خواب ورزشکاران در تمام سال و به ویژه در روزهای نزدیک به رویدادهای ورزشی کنترل شود و به منظور به حداقل رساندن آثار منفی بر سلامت و عملکرد افراد فعال، تا حد امکان از دورههای محرومیت از خواب جلوگیری شود.
تشکر و قدردانی
بدین وسیله از تمامی آزمودنیهای شرکت کننده در پژوهش و جناب آقای نادردوست بهدلیل زحمات و راهنماییهای بی دریغشان قدردانی میشود.

منابع و مĤخذ
اراضی، حمید؛ اسدی، عباس؛ حسینی، کاکو؛ محمدزاده سلامت، خالد؛ پیری کرد، خالد (1390).
“تأثیر 30 ساعت بیخوابی بر زمان عکسالعمل، هماهنگی عصبی- عضلانی و ظرفیت هوازی دانشجویان پسر غیرورزشکار “. افق دانش؛ فصلنامه دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گناباد. 17 (2)، 21- 14.
شیخ، محمود؛ شهبازی، مهدی؛ طهماسبی بروجنی، شهزاد (1390). “سنجش و اندازهگیری در تربیت بدنی و علوم ورزشی”. چاپ هفتم، تهران، انتشارات بامداد کتاب، ص 175.
قراخانلو، رضا؛ کردی، محمدرضا؛ گائینی، عباسعلی؛ علیزاده، محمدحسین؛ واعظ موسوی، محمدکاظم؛ کاشف، مجید؛ رجبی، حمید (1390). “آزمونهای سنجش آمادگی جسمانی، مهارتی و روانی ورزشکاران نخبه رشتههای مختلف ورزشی “. چاپ دوم، تهران، انتشارات عصر انتظار، ص
.81
Blumert, PA. Crum, AJ. Ernsting, M. Volek, JS. Hollander, DB. Haff, EE.
Haff, GG. (2007). “The acute effects of twenty-four hours of sleep loss on the performance of national-caliber male collegiate weightlifters”. J.
Strength Cond. Res. 21(4): PP: 1146-54.
Bulbulian, R. Heaney, JH. Leake, CN. Sucec, AA. Sjoholm, NT. (1996).
“The effect of sleep deprivation and exercise load on isokinetic leg strength and endurance”. Eur J Appl Physiol Occup Physiol. 73(3-4): PP: 273-7.
Cappuccio, F. P., Cooper, D., D’Elia, L., Strazzullo, P., & Miller, M. A. (2011). “Sleep duration predicts cardiovascular outcomes: a systematic review and meta-analysis of prospective studies”. European Heart Journal, 32(12): PP: 1484-92.
Halson, S. L. (2013). “sleep and elite athlete ”. Sports Science, 26(113): PP: 1-4.
Jolanta, Orzeł-Gryglewska. (2010). “Consequences of sleep deprivation”. International Journal of Occupational Medicine and Environmental Health. 23(1): pp: 95-114.
Larkin, E. K., Rosen, C. L., Kirchner, H. L., Storfer-Isser, A., Emancipator, J. L., Johnson, N. L., … & Redline, S. (2005). “Variation of C-reactive protein levels in adolescents association with sleep-disordered breathing and sleep duration”. Circulation, 111(15): PP: 1978-84.
Lorenzoa, AD. Suchanek, P. Havel, Pj. Wiecha, JL. Finkelstien, D. Troped, PJ. (2006). “The decrease in C-reactive protein concentration after diet and physical activity induced weight reduction is associated with changes in plasma lipids, but not interlukin-6 or adiponectin”. Meta Clin and Exper. 55(3): pp: 359-365.
McMurray, RG. Brown, CF. (1984). “The effect of sleep loss on high intensity exercise and recovery”. Aviat Space Environ Med.55(11): PP:
1031-5.
Meney, AI. Waterhouse, BJ. Atkinson, BG. Reilly, T. Davenne, A. (1998). “The effect of one night’ssleep deprivation on temperature, mood, and physical performance in subjects with different amounts of habitual physical activity”. Chronol Intl. 15(4): PP: 349-363.
Mônico-Neto, M., Antunes, H. K. M., Dattilo, M., Medeiros, A., Souza, H. S., Lee, K. S., … & de Mello, M. T. (2013). “Resistance exercise: A non-pharmacological strategy to minimize or reverse sleep deprivationinduced muscle atrophy”. Medical hypotheses. 80(6): PP: 701-705.
Mullington, J. M., Haack, M., Toth, M., Serrador, J. M., & Meier-Ewert, H. K. (2009). “Cardiovascular, inflammatory, and metabolic consequences of sleep deprivation”. Progress in cardiovascular diseases, 51(4): PP: 294.203
Patel, S. R., Ayas, N. T., Malhotra, M. R., White, D. P., Schernhammer, E. S., Speizer, F. E., … & Hu, F. B. (2004). “A prospective study of sleep duration and mortality risk in women”. Sleep-new york then Westchester, 27(3): PP: 440-444.
Reilly, T., & Edwards, B. (2007). “Altered sleep–wake cycles and physical performance in athletes”. Physiology & behavior, 90(2): PP: 274-284.
Sadeghniiat, Khosro. Safaiyan, Alireza. Aminian, Omid. Sharifi, Forough. (2011). “Night work and inflammatory markers”. Indian J Occup Environ Med. 15(1): PP: 38–41.
Samuel, J. E. Lucas, J. Greg, Anson. Craig, D. Ien, J. (2009). “The impact of 100 hours of exercise and sleep deprivation on cognitive function and physical capacities”. Journal of Sports Sciences. 27(7): pp:
46-52.
Shankar, A., Koh, W. P., Yuan, J. M., Lee, H. P., & Mimi, C. Y. (2008). “Sleep duration and coronary heart disease mortality among Chinese adults in Singapore: a population-based cohort study”. American journal of epidemiology, 168(12): PP: 1367-1373.
Skein, M. Duffield, R. Edge, J. Short, MJ. Mundel, T. (2011). “Intermittent-sprint performance and muscle glycogen after 30 h of sleep deprivation”. Med Sci Sports Exerc. 43(7): PP: 1301-11.
Skein, M. Duffield, R. Minett, GM. Snape, A. Murphy, A. (2013). “The effect of overnight sleep deprivation following competitive rugby league matches on post-match physiological and perceptual recovery”. Int J Sports Physiol Perform. 8(5): PP: 556-64
Smith, RS. Reilly, T. (2005). “Athletic performance. In: Kushida C, editor. Sleep deprivation: clinical issues. pharmacology and sleep loss effects”. New York, Marcel Dekker: PP: 313–34.
Souissi, N., Sesboüé, B., Gauthier, A., Larue, J., & Davenne, D. (2003). “Effects of one night’s sleep deprivation on anaerobic performance the following day”. European journal of applied physiology, 89(3-4): PP:
.663-953
Spiegel, K. Tasali, E. Leproult, R. Van Cauter, E.(2009). “Effects of poor and short sleep on glucose metabolism and obesity risk”. Nat Rev Endocrinol. 5: PP: 253–261.
Taheri, Morteza. Arabameri, Elaheh. (2012). “The effect of sleep deprivation on choice reaction time and anaerobic power of college student athletes”. Asian Journal of Sports Medicine. 3(1): PP:15-20.
Taheri, SH. Austin, D. Nieto, J. Young, T. Mignot, E. (2007). “Correlates of Serum C-Reactive Protein (CRP) – No Association With Sleep Duration or Sleep Disordered Breathing”.Sleep. 30(8): pp:
991-996.
Takeuchi, L. Davis, GM. Plyley, M. Goode, R. shepherd, RJ. (1985). “Sleep deprivation, chronic exercise and muscular performance”.
Ergonomics. 28(3): PP: 591-601.
Temesi, J. Arnal, PJ. Davranche, K. Bonnefoy, R. Levy, P. Verges, S. Millet, GY. (2013). “Does central fatigue explain reduced cycling after complete sleep deprivation?”. Med Sci Sports Exerc. 45(12):PP: 2243-53.
van Leeuwen, W. M., Lehto, M., Karisola, P., Lindholm, H., Luukkonen, R., Sallinen, M., … & Alenius, H. (2009). “Sleep restriction increases the risk of developing cardiovascular diseases by augmenting proinflammatory responses through IL-17 and CRP”. PLoS One, 4(2), e4589.
Vardar, S A. Ozturk, L. Kurt, C. Bulut, E. Sut, N. Vardar, E. (2007). “Sleep deprivation induced anxiety and anaerobic performance”. J Sport Sci Med. 6: pp: 532-537.
Williamson, A M. Feyer, Anne-Marie. (2000). “Moderate sleep deprivation produces impairments in cognitive and motor performance equivalent to legally prescribed levels of alcohol intoxication”. Occup


پاسخ دهید